Wielrenners die ‘voor niks’ juichen

Wielrenners die niet als eerste over de streep komen maar toch denken dat ze gewonnen hebben. Het is een fenomeen dat ieder jaar wel een aantal keer voorkomt in de wielersport. Als kijker is het soms pijnlijk om de blijdschap bij de renner te zien in de wetenschap dat jij wel weet dat hij niet gewonnen heeft.

Maar waarschijnlijk is het voor de renner zelf nog pijnlijker. Bedenkt u zich maar eens hoe die zich voelt als hij even later hoort dat hij toch niet gewonnen heeft. Het onbeschrijflijke gevoel van, ik win, ik ben de beste, de lach en de vreugde. Waarschijnlijk is voor de renner niets mooier dan dat gevoel. Veel harder kan het daarom niet zijn als hij vervolgens verneemt dat hij toch niet als eerste over de finish kwam.

Maar ach, laten we zeggen dat ondanks dat ze niet winnen, ze zich toch voor in ieder geval even winnaar hebben gevoeld. Juichen is wat dat betreft dus nog altijd beter dan niet juichen.

Voorbeelden

Een bekend voorbeeld van een renner die juichend over de streep kwam, maar toch niet bleek te hebben gewonnen is Bauke Mollema. Onze landgenoot kwam twee jaar terug bij de Ronde van Emilië, ook wel Giro dell’Emilia, met de handen in de lucht over de streep terwijl hij als tweede was geëindigd. De Groninger wist niet dat Carlos Betancur 24 tellen daarvoor de finish al had gepasseerd.

Recentere voorbeelden zijn die van Marcos García, die tijdens de 4e etappe van de Ronde van Spanje van verleden jaar dacht dat hij gewonnen had. De renner van Caja Rural kwam in werkelijkheid ‘slechts’ als vierde over de finishlijn. Winst of niet, intens geluk beleefde García op dat moment wel.

Dit jaar vond dit fenomeen onder meer twee keer plaats in de Ronde van Italië. Een keer was Ramunas Navardauskas de ‘schlemiel’ (17e etappe) en een keer overkwam het Carlos Betancur, ja dezelfde Betancur die nog voor Mollema reed toen hij dacht dat hij won. De Colombiaan werd in de 9e Giro-etappe van dit jaar tweede achter de daar nog voorrijdende Maxim Belkov. Maar de AG2R-renner was hier niet van op de hoogte en juichte uitbundig. Dit tot genot van Jarlinson Pantano, die daar weer net achter reed en wel wist dat Belkov er nog voorreed. Pantano toonde een duidelijk zichtbare smile op zijn gezicht toen hij zijn landgenoot ‘voor niks’ de armen in de lucht zag steken. Zie hier voor de beelden.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code
     
 

Powered by Calculate Your BMI
%d bloggers liken dit: