Giro, Tour & Vuelta: De opmerkelijkste podiumklanten van de laatste jaren

Giro, Tour & Vuelta: De opmerkelijkste podiumklanten van de laatste jaren

Het eindpodium bij de 69e editie van de Ronde van Spanje lijkt weinig verrassingen op te leveren. De grootste kanshebbers op een podiumplek, Alberto Contador, Alejandro Valverde, Chris Froome en Joaquim Rodriguez, bewezen allen al meermaals tot de top in het rondewerk te behoren. Maar hoe vaak kwam het in de historie van de drie grote ronden niet voor dat een renner uit het niets op het podium belandde? Hieronder zijn de vijf opvallendste podiumklanten in de grote ronden van de laatste tien jaar gebundeld. 

Thomas de Gendt (3e plaats Ronde van Italië 2012)
De uitdrukking geen peil op te trekken is vermoedelijk op geen enkele renner beter van toepassing dan Thomas de Gendt. De coureur van Omega Pharma-QuickStep werd twee jaar geleden in Vacansoleil-dienst plots derde in de Giro, na een fabelachtige solo in de twintigste rit naar de Stelvio. Ook tegenwoordig kenmerkt de term wisselvalligheid de 28-jarige renner. Waar je het niet verwacht staat hij er ineens en waar je het wel verwacht stelt hij teleur. Toch kwam de topprestatie van de Belg in de Giro van 2012 niet helemaal uit het niets. Een jaar eerder bewees hij in de laatste Tourweek – eveneens uit het niets – al met de besten mee bergop te kunnen.

Het mooiste van zijn podiumplek in de Giro is wellicht dat hij alleen maar startte omdat hij in de Tour, later dat jaar, ging trouwen en daar dus niet aan de start kon verschijnen. De Gendt sloop in de desbetreffende ronde van Italië stilletjes met de besten mee in de eerste twee weken en sloeg in de laatste etappes toe. Na zijn prachtige solowinst op de Stelvio stelde hij zijn podiumplek veilig met een sterke tijdrit in de slotetappe.

David Arroyo (2e plaats Ronde van Italië 2010)
David Arroyo deed in de Giro van 2010 een ‘Oscar Pereirootje’, die overigens ook zeker in deze rubriek had gepast, maar eigenlijk een verhaal apart verdient. Arroyo belandde na een vlucht in de veertiende rit in de roze leiderstrui en droeg die vervolgens tot de negentiende etappe.

De Spanjaard, voorheen nooit verder gekomen dan plek tien in een grote ronde, steeg in de laatste week boven zichzelf uit en had zelfs uitzicht op de eindzege. Een Italiaanse coupe in de negentiende rit voorkwam echter dat de toenmalig renner van Caisse d’Epargne zijn grootste succes uit zijn carrière boekte. Ivan Basso stootte Arroyo van de troon en won zijn tweede Giro. Arroyo werd keurig tweede en kwam tot op heden nooit meer in de buurt van de top tien van een grote ronde.

Peter Velits (3e plaats Ronde van Spanje 2010)
Dat Peter Velits talent had en meer dan een behoorlijk coureur was, bewees hij voor het eerst in de Ronde van Frankrijk van 2009.  De Slowaakse alleskunner ging bergop lang mee en sprintte de nodige ereplaatsen bijeen. In de Tour van 2010 moest het gebeuren voor de tweelingbroer van Martin Velits. In de overgangsetappes werd Velits een grote kans toegedicht op ritwinst. Een sleutelbeenbreuk in de Dauphine voorkwam echter dat de toenmalig renner van Team Columbia voor de tweede keer deelnam aan de Tour. Velits moest zijn seizoen omgooien en focuste zich op de Vuelta, later dat jaar.

En daar leek een ronderenner te zijn geboren. Op pas 25-jarige leeftijd eindigde de Slowaak als derde in het klassement. Velits had zijn podiumplek voor een grote deel te danken had aan zijn tijdritwinst in de zeventiende rit en liet onder meer Joaquim Rodriguez en Frank Schleck achter zich. Na dit succes werden Velits reeële kansen op eindwinst in een grote ronde toegedicht, maar die verwachtingen kon hij tot dusver niet waarmaken. De BMC-coureur reed na deze Vuelta nog vier keer een grote ronde: vier keer de Tour. Verder dan plek achttien kwam hij daarin niet.

Eddy Mazzoleni (3e plaats Ronde van Italië 2007)
Het grootste succes uit de loopbaan van Eddy Mazzoleni was ook meteen het laatste succes uit zijn loopbaan. De toen 33-jarige Italiaan werd na zijn derde plaats in de Ronde van Italië van 2007 op non-actief gezet en vervolgens geschorst wegens betrokkenheid bij de Oil for drugs dopingzaak. De man uit Bergamo zou daarna niet meer terugkeren in het peloton.

Maar met zijn prestatie in de Giro van 2007 verraste de Italiaan,  die gezien zijn kwaliteiten eigenlijk te weinig won in zijn carrière, vriend en vijand. Mazzoleni hield ‘wielergoden’ als Gilberto Simoni en Damiano Cunego achter zich in het klassement en reed bergop sterker dan ooit. De ex-vriend van de zus van Ivan Basso had zijn podiumplek vooral te danken aan zijn sterke tijdrit in de twintigste rit.

José Enrique Gutierrez (2e plaats Ronde van Italië 2006)
Nog nooit was hij in zijn dertien optredens in grote rondes verder gekomen dan plek 25 in het eindklassement, José Enrique Gutierrez. De Spanjaard besloot het in 2006 voor de tweede keer in zijn loopbaan in de Giro te proberen. Dezelfde ronde waar hij in 2000 een dag de leiderstrui droeg. Dus wie weet dacht hij. En die gedachte was zo gek nog niet. Gutierrez presteerde uiterst constant in die Giro – bij de helft van alle etappes reed hij bij de eerste tien – en reed achter een ontketende Ivan Basso naar plek twee in de rangschikking.

Net als Mazzoleni raakte ook Gutierrez na zijn podiumplaats in de Ronde van Italië in opspraak. In Gutierrez’ geval was dat wegens betrokkenheid bij Operacion Puerto. Door zijn ploeg Phonak werd de geboren Valenciaan op non-actief gesteld en later was hij helemaal niet meer welkom bij de Zwitserse formatie. Gutierrez was na zijn podiumplek in de Giro nooit meer actief op het hoogste niveau en kwam louter nog uit voor kleine ploegen als LPR, Rock Racing en het Colombiaanse Gobernacion de Antioquia.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code
     
 

Powered by Calculate Your BMI
%d bloggers liken dit: